Iedereen ontwikkeld zich wel op een eigen manier. Iedereen heeft wel zelf een eigen gedrag. De een is koppig, de ander is super rustig en weer iemand anders zal allebei met zich meedragen of er precies tussenin zitten. Hoe ik vroeger was als baby of kleuter? Geen idee, vraag dat maar aan mijn moeder. Die weet alles nog. Wel weet ik dat ik niet bij water weg te slaan was. Toen ik als baby of peuter net kon lopen en op vakantie waren in Nederland bij de zee in de buurt ergens in Zeeland, liep ik zonder zwembandjes om de zee in. Mijn ouders moesten mij echt in de gaten houden wanneer ik de buurt van water was. En lopen? Dat deed ik later dan een gemiddelde peuter. Op zich was ik volgens mijn moeder wat ze me ooit gezegd heeft makkelijk in de omgang. Ik was, en dat ben ik nu nog steeds, rustig en verlegen.
Terug naar Nick en Simon. Nick bleek als peuter bijdehand, argwanend en vooral koppig te zijn. En ik moet toegeven. Van hem zou ik dat echt niet hebben verwacht. Net zoals dat Nick als baby zijnde veel huilde waar hij zelf geen last van had, terwijl hij zijn ouders uitputte. Simon daar tegenover sliep zo veel en stil dat zijn ouders regelmatig moesten kijken of hij nog leefde en was een lief kind volgens de ouders.Hoewel er op de basisschool een ondeugende uitstraling bij kwam, bleef het daarbij.
Op de basisschool bleek Nick koppig te zijn. Nick wilde als vier jarige al veel leren, maar niemand die hem wilde leren 'goochelen'. Nick wilde gitaar spelen, maar niemand wilde hem dat leren. Door de koppigheid en de doorzettingsvermogen van Nick, evenals met het schaken, is het hem toch gelukt om te leren wat hij wilde leren.Toch was Nick later in groep 4 en 8 volgens zijn meester in die twee groepen aardig en toen had hij ook al gevoel voor humor, op een hoger niveau dan leeftijdsgenoten.
Niet alleen Nick was in die tijd intelligent volgens het boek, maar ook Simon. Daarnaast was Simon ook al sportief.Net zoals Nick was Simon al prestatiegericht. Klasgenoten en docenten vonden Simon niet geschikt voor uw fysiek contact, omdat hij een fijngebouwde, zachtmoedige jongen was. Toch stond Simon zijn mannetje.
Ik zal bekennen dat ik nooit van Nick had verwacht dat hij zo koppig was en Simon zo zachtaardig. Ik had het eerder andersom van de twee verwacht. Of zelfs geen van beiden koppig. Zeg nou zelf, als je Simon en Nick nu zou zien, zou je dan zeggen dat ze koppig zijn? Ik niet. En anders Simon, vooral toen hij op social media had geplaatst dat hij een wilde duif, die zat te broeden, bij zijn huis weg wilde hebben. Gelukkig voor de duif en de kuikens was zijn vrouw voor de dieren opgekomen, maar daaraan kon je wel merken dat Simon enorm koppig was. En wie had gedacht dat Simon sportief zou zijn? Ik beken dat ik Simon eerlijk gezegd geen sportief type vind, Nick daar tegenover wel weer.
dinsdag 17 mei 2016
maandag 16 mei 2016
Opbouw van het boek
Menigeen zou een boek vanaf het begin beginnen. Als ik een boek over mijzelf zou schrijven, zou ik dus eerst het verleden schrijven en dan steeds meer naar het heden. Zo zou ik een boek opbouwen. Dit boek, 10 jaar Nick en Simon dat geschreven is door Klaas Bond, loopt kris kras door elkaar. Het begint met het voorwoord, het gedeelte hoe Klaas Bond Nick en Simon ontmoette en hoe het daarna verder is gegaan. Goed, prima. Maar dan zou je verwachten dat je een algemene inleiding bij de proloog krijgt. Of dat Nick en Simon echt eens goed worden voorgesteld. En hoe het allemaal begon. Een soort samenvatting. Nee, dit boek zit heel anders in elkaar dan ik had verwacht en dit maakt het ook erg verwarrend.
In plaats van dat in de proloog een soort samenvatting vertelt wordt, of wie nou die Nick Schilder is en wie nou die Simon Keizer is, begint het meteen bij de cafébrand in Volendam in 2001. Pats, meteen zo'n beetje midden in het verhaal. Hoewel, dit was nog voor hun carrière, maar na hun allereerste optreden voor hun school. En dan? Wat denk je dat er na komt? Het optreden van Nick en Simon in de school? Hun ontmoeting? Wie ze zijn? Nu goed, bijna wel. U krijgt een super kort overzichtje over Nick en over Simon, meer niet. En daarna denk je? Een uitbreiding ervan? Nee, en ook geen verhaal over hoe het begon. Meteen gaat het over symphonica in Rosso in oktober 2011. Een grote sprong in de tijd dus.
U zult verwachten dat het daarna wel weer verder loopt in hun carrière. Niet dus. Na dat stukje over symphonica in Rosso, gaat het over de eerste levensjaren van de mannen.Nog meer verwarring. Het loopt namelijk niet over, maar eerlijk is eerlijk. Klaas Bond heeft het allemaal mooi beschreven. Ik zal ook meteen bekennen dat ik door deze rare opbouw, amper de informatie opneem die ik lees. Komt misschien ook omdat ik het boek lees in een super drukke tijd met veel tentamens.
Back to the point. Na een aantal bladzijdes krijg je een soort interview over de muzikale invloeden. Later in het boek krijg je nog meer interviews. Maar voordat het zover is, krijg je eerst over een stukje waarbij Nick en Simon weinig privéleven hebben (en Simon een maand vakantie vraagt). Dan weer terug in de tijd, de tijd van de middelbare school. Na dit stuk, staan er weer interviews en nog iets over Volendam zelf. Vervolgens hoe toen, in 2001 een zaterdagavond eruit ziet. Weer grote sprongen in de tijd dus. En weer een heleboel door elkaar. Toch, daar waar het over hun carrière gaat, loopt het nu wel een soort van in elkaar over. Er zitten dan wel weer andere dingen thuis, waaronder privé en die interview gedeelten. Wat mij vooral opvalt aan het boek, is dat er elke keer een ronde is van interview, wat overgaat op een reportage. Dat gaat weer over op de biografie om daarna weer te starten met het interview. En zo gaat het maar continue verder.
Zoals ik al heb gezegd loopt het boek niet echt vloeiend over, omdat vooral in het begin alles door elkaar loopt. Misschien was dat wel de bedoeling, maar voor mij is dat enorm verwarrend. Ik zou, als ik heel eerlijk mag zijn, het boek anders ingedeeld hebben. Ik zou alle stukken wat met interview te maken heeft bij elkaar zetten en ook achter elkaar. Het zelfde doe ik met de reportages en de biografieën. Niet dat dat zoiets uitmaakt, want dan komt het misschien eentonig over. Het is in ieder geval verwarrend dat het steeds van tijd springt. Dan is het 2005, zo is het weer 2001 en dan is het ineens 2011. Enorm verwarrend.
In plaats van dat in de proloog een soort samenvatting vertelt wordt, of wie nou die Nick Schilder is en wie nou die Simon Keizer is, begint het meteen bij de cafébrand in Volendam in 2001. Pats, meteen zo'n beetje midden in het verhaal. Hoewel, dit was nog voor hun carrière, maar na hun allereerste optreden voor hun school. En dan? Wat denk je dat er na komt? Het optreden van Nick en Simon in de school? Hun ontmoeting? Wie ze zijn? Nu goed, bijna wel. U krijgt een super kort overzichtje over Nick en over Simon, meer niet. En daarna denk je? Een uitbreiding ervan? Nee, en ook geen verhaal over hoe het begon. Meteen gaat het over symphonica in Rosso in oktober 2011. Een grote sprong in de tijd dus.
U zult verwachten dat het daarna wel weer verder loopt in hun carrière. Niet dus. Na dat stukje over symphonica in Rosso, gaat het over de eerste levensjaren van de mannen.Nog meer verwarring. Het loopt namelijk niet over, maar eerlijk is eerlijk. Klaas Bond heeft het allemaal mooi beschreven. Ik zal ook meteen bekennen dat ik door deze rare opbouw, amper de informatie opneem die ik lees. Komt misschien ook omdat ik het boek lees in een super drukke tijd met veel tentamens.
Back to the point. Na een aantal bladzijdes krijg je een soort interview over de muzikale invloeden. Later in het boek krijg je nog meer interviews. Maar voordat het zover is, krijg je eerst over een stukje waarbij Nick en Simon weinig privéleven hebben (en Simon een maand vakantie vraagt). Dan weer terug in de tijd, de tijd van de middelbare school. Na dit stuk, staan er weer interviews en nog iets over Volendam zelf. Vervolgens hoe toen, in 2001 een zaterdagavond eruit ziet. Weer grote sprongen in de tijd dus. En weer een heleboel door elkaar. Toch, daar waar het over hun carrière gaat, loopt het nu wel een soort van in elkaar over. Er zitten dan wel weer andere dingen thuis, waaronder privé en die interview gedeelten. Wat mij vooral opvalt aan het boek, is dat er elke keer een ronde is van interview, wat overgaat op een reportage. Dat gaat weer over op de biografie om daarna weer te starten met het interview. En zo gaat het maar continue verder.
Zoals ik al heb gezegd loopt het boek niet echt vloeiend over, omdat vooral in het begin alles door elkaar loopt. Misschien was dat wel de bedoeling, maar voor mij is dat enorm verwarrend. Ik zou, als ik heel eerlijk mag zijn, het boek anders ingedeeld hebben. Ik zou alle stukken wat met interview te maken heeft bij elkaar zetten en ook achter elkaar. Het zelfde doe ik met de reportages en de biografieën. Niet dat dat zoiets uitmaakt, want dan komt het misschien eentonig over. Het is in ieder geval verwarrend dat het steeds van tijd springt. Dan is het 2005, zo is het weer 2001 en dan is het ineens 2011. Enorm verwarrend.
Cafébrand Volendam
Menigeen zal misschien inmiddels wel weten dat er in 2001 een cafébrand is geweest in Volendam. Zelf heb ik dit nooit geweten tot enkele nieuwspagina's op facebook erover begonnen in december 2015. Zelf weet ik het dus pas sinds kort. Ik kwam toen te weten dat Kees Tol en enkele andere Volendammers slachtoffers er van waren. Wie had ooit geweten dat Nick en Simon ook erbij betrokken waren? Nou, ik in ieder geval niet. Ze hebben er immers ook nooit over en je ziet het ook niet aan ze, zelfs niet aan het openbare deel wat verbrand zou zijn geweest.
In het boek delen Nick en Simon dat zij en hun vrienden die bewuste dag naar het café gingen en niet aan hun eigen stamtafeltje konden zitten, maar bij de deur moesten. In het verhaal komt voort dat juist bij die stamtafel de brand uitbrak en de meiden die daar zaten raakten dan ook zwaar gewond, waarvan sommige overleden. En verder. Nick wist, ondanks de brand, de rook en de hitte, en ook nog ondanks dat hij onder de voeten werd gelopen, buiten te komen met verbrande handen. Later bleek ook dat hij longbeschadiging had opgelopen en daardoor in een kunstmatige coma werd gehouden. Zeg nou zelf. U had dit niet zien aankomen: een longbeschadiging en verbrande handen. Dat zou je echt niet zeggen. Je ziet niks aan zijn handen. Je merkt het totaal niet als hij zingt, of hoort en merkt u het wel dat Nick een longbeschadiging heeft gehad? Ik moet zeggen dat ik niet achter Nick gezocht had dat hij zo moedig zou zijn om, ondanks de hitte en ondanks het vuur, te zorgen dat hij buiten zou raken. En dat terwijl hij heel veel mensen van zich af moest duwen.
Simon heeft het dan weer anders beleefd. In plaats van dat hij, zoals Nick deed, buiten probeerde te komen, deed hij het tegenovergestelde. Hij bleef binnen, samen met twee andere vrienden. Maar wat hij wel deed, en daar zou ik in zo'n situatie nooit op gekomen zijn, was samen met zijn vrienden de zuurstof uit de ruimte zuigen via de kraan. En geloof het of niet, maar daarna brachten Simon en die twee vrienden andere slachtoffers naar buiten, tot de brandweer gearriveerd was. Moedig toch? Ik zal eerlijk bekennen dat ik nooit had gedacht dat Simon zoiets zou kunnen doen of aan zoiets zou denken. Ik bedoel, wie blijft er nou tijdens een brand ijzig kalm en weet wat hij of zij moet doen? Je zou dus eigenlijk kunnen zeggen dat Simon juist degene is die de held van die avond is. Niet de brandweer, maar Simon heeft voorkomen dat de brand nog erger werd en dat iedereen zou komen te overlijden, inclusief hijzelf en zijn vrienden.
Je zou kunnen zeggen dat Nick, Simon en hun vrienden van geluk mogen spreken dat zij niet aan hun stamtafel die avond zaten. Wie weet, als zij daar hadden gezeten, of ze het dan overleefd hadden. Maar wie weet, als zij daar hadden gezeten, in plaats van die meidengroep, of er überhaupt brand zou zijn ontstaan.
Ik moet bekennen dat de rillingen over mijn rug liepen toen ik dat hele stuk over de brand las. Het is niet niks en als je zoiets aan het lezen bent, en vooral wanneer het spannend is, beleef je zelf zoiets in je gedachten, ten minste, als je je zelf zoiets inbeeldt. Een heftig verhaal. Ik moet het hen nageven dat ik zoiets, en dan ben ik zelf ook iemand met doorzettingsvermogen, denk ik niet zou overleven als ik in een brandend café zou zijn. Of dat ik erbij nadenk dat de zuurstof weggehaald moet worden met behulp van de kraan. Ik zou eerder in paniek raken, vooral als ik niet snel weg zou kunnen. Chapeau voor de heren, met name voor Simon.
In het boek delen Nick en Simon dat zij en hun vrienden die bewuste dag naar het café gingen en niet aan hun eigen stamtafeltje konden zitten, maar bij de deur moesten. In het verhaal komt voort dat juist bij die stamtafel de brand uitbrak en de meiden die daar zaten raakten dan ook zwaar gewond, waarvan sommige overleden. En verder. Nick wist, ondanks de brand, de rook en de hitte, en ook nog ondanks dat hij onder de voeten werd gelopen, buiten te komen met verbrande handen. Later bleek ook dat hij longbeschadiging had opgelopen en daardoor in een kunstmatige coma werd gehouden. Zeg nou zelf. U had dit niet zien aankomen: een longbeschadiging en verbrande handen. Dat zou je echt niet zeggen. Je ziet niks aan zijn handen. Je merkt het totaal niet als hij zingt, of hoort en merkt u het wel dat Nick een longbeschadiging heeft gehad? Ik moet zeggen dat ik niet achter Nick gezocht had dat hij zo moedig zou zijn om, ondanks de hitte en ondanks het vuur, te zorgen dat hij buiten zou raken. En dat terwijl hij heel veel mensen van zich af moest duwen.
Simon heeft het dan weer anders beleefd. In plaats van dat hij, zoals Nick deed, buiten probeerde te komen, deed hij het tegenovergestelde. Hij bleef binnen, samen met twee andere vrienden. Maar wat hij wel deed, en daar zou ik in zo'n situatie nooit op gekomen zijn, was samen met zijn vrienden de zuurstof uit de ruimte zuigen via de kraan. En geloof het of niet, maar daarna brachten Simon en die twee vrienden andere slachtoffers naar buiten, tot de brandweer gearriveerd was. Moedig toch? Ik zal eerlijk bekennen dat ik nooit had gedacht dat Simon zoiets zou kunnen doen of aan zoiets zou denken. Ik bedoel, wie blijft er nou tijdens een brand ijzig kalm en weet wat hij of zij moet doen? Je zou dus eigenlijk kunnen zeggen dat Simon juist degene is die de held van die avond is. Niet de brandweer, maar Simon heeft voorkomen dat de brand nog erger werd en dat iedereen zou komen te overlijden, inclusief hijzelf en zijn vrienden.
Je zou kunnen zeggen dat Nick, Simon en hun vrienden van geluk mogen spreken dat zij niet aan hun stamtafel die avond zaten. Wie weet, als zij daar hadden gezeten, of ze het dan overleefd hadden. Maar wie weet, als zij daar hadden gezeten, in plaats van die meidengroep, of er überhaupt brand zou zijn ontstaan.
Ik moet bekennen dat de rillingen over mijn rug liepen toen ik dat hele stuk over de brand las. Het is niet niks en als je zoiets aan het lezen bent, en vooral wanneer het spannend is, beleef je zelf zoiets in je gedachten, ten minste, als je je zelf zoiets inbeeldt. Een heftig verhaal. Ik moet het hen nageven dat ik zoiets, en dan ben ik zelf ook iemand met doorzettingsvermogen, denk ik niet zou overleven als ik in een brandend café zou zijn. Of dat ik erbij nadenk dat de zuurstof weggehaald moet worden met behulp van de kraan. Ik zou eerder in paniek raken, vooral als ik niet snel weg zou kunnen. Chapeau voor de heren, met name voor Simon.
Inleiding
Iedereen weet inmiddels wel wie Nick en Simon zijn. Iedereen weet inmiddels ook wel dat het duo tien jaar bestaat en dat ze groots uitpakken: Concert 10 jaar Nick en Simon, een live cd in Paradiso en een leesboek met als titel 10 jaar Nick en Simon. En ja, ik bezit dit boek. Niet dat ik fan ben, integendeel zelfs. Waarom heb ik dit boek dan? Laat ik maar zeggen dat ik op Twitter meegedaan heb aan kennisvragen van dit duo, voor de grap nog wel. Er vanuit gaande dat ik toch niet zou winnen (de keren dat ik meedeed om te winnen, won ik niet), had ik dus alle vragen beantwoord. Vier dagen later bleek dat ik één van de drie winnaars was. En geloof me, ik dacht dat het een grap was. Het heeft ook twee weken zeker geduurd voordat ik dat boek binnen had. Kopers hadden dat boek nog eerder binnen dan wij winnaars.
U zult zich vast afvragen waarom ik deze blog schrijf. Laat ik beginnen dat ik, en wie weet ook heel veel andere mensen, denken dat we 'alles' al van Nick en Simon weten: ze wonen in Volendam en hadden al vrij snel succes. Volgens de verhalen dan. Ze zijn aardig, beleefd en spontaan en zitten vol humor. Iedereen zal dat beamen. In het boek 10 jaar Nick en Simon leer je de heren vanuit een ander perspectief kennen: hun ware aard, het ware verloop van hun loopbaan, maar zeer zeker ook hoe het een hele tijd tegen heeft gezeten.
Naast deze redenen, schrijf ik deze blog ook omdat ik andere mensen op de hoogte wil houden. Want toen ik dat boek nog niet had, werd ik nieuwsgierig door de reacties die de echte fans gaven op een foto die Nick en Simon op hun facebookpagina had geplaatst met het boek: het stukje van de verbrande hand van Nick. Ik werd alleen al door deze reactie nieuwsgierig en ik was dan ook blij dat ik, mits het geen grap was van Nick en Simon wat ik nog steeds geloofde, het boek had gewonnen. Sommige mensen zullen zeggen dat ze er niet geïnteresseerd in zijn en dat ze het niet hoeven te weten. Ze zijn geen fan van de heren. Zelf kan ik beamen dat ook voor de niet fans het interessant is. Het is de moeite waard om het boek te lezen, of als het boek niet wilt kopen, lees dan deze blog. Ik ga beschrijven wat ik er van vind, van elk soort hoofdstukje. Wie weet staan er ook gelijkenissen in. Ik weet immers als geen ander om te weten hoe nieuwsgierig je kan zijn terwijl je geen fan bent.
U zult zich vast afvragen waarom ik deze blog schrijf. Laat ik beginnen dat ik, en wie weet ook heel veel andere mensen, denken dat we 'alles' al van Nick en Simon weten: ze wonen in Volendam en hadden al vrij snel succes. Volgens de verhalen dan. Ze zijn aardig, beleefd en spontaan en zitten vol humor. Iedereen zal dat beamen. In het boek 10 jaar Nick en Simon leer je de heren vanuit een ander perspectief kennen: hun ware aard, het ware verloop van hun loopbaan, maar zeer zeker ook hoe het een hele tijd tegen heeft gezeten.
Naast deze redenen, schrijf ik deze blog ook omdat ik andere mensen op de hoogte wil houden. Want toen ik dat boek nog niet had, werd ik nieuwsgierig door de reacties die de echte fans gaven op een foto die Nick en Simon op hun facebookpagina had geplaatst met het boek: het stukje van de verbrande hand van Nick. Ik werd alleen al door deze reactie nieuwsgierig en ik was dan ook blij dat ik, mits het geen grap was van Nick en Simon wat ik nog steeds geloofde, het boek had gewonnen. Sommige mensen zullen zeggen dat ze er niet geïnteresseerd in zijn en dat ze het niet hoeven te weten. Ze zijn geen fan van de heren. Zelf kan ik beamen dat ook voor de niet fans het interessant is. Het is de moeite waard om het boek te lezen, of als het boek niet wilt kopen, lees dan deze blog. Ik ga beschrijven wat ik er van vind, van elk soort hoofdstukje. Wie weet staan er ook gelijkenissen in. Ik weet immers als geen ander om te weten hoe nieuwsgierig je kan zijn terwijl je geen fan bent.
Abonneren op:
Posts (Atom)